سایت خبری سقزآوا

مسجد دومناره سقز

مسجد دو مناره سقز در بافت قدیم شهر در خیابان امام خمینی و در پشت حسینیه ی سقز قراردارد در محله ای که میان قلعه ی سقز و تپه ی تاریخی شهر قرار گرفته . آنچه که در اولین نگاه نظر هر بیننده ای را به خود جلب میکند وجود ایوانی ستوندار در نمای مسجد است . ویژگی ای که آن را از سایر مساجد کردستان و شاید ایران متمایز میکند . چون مسجد همانند اغلب خانه های این منطقه بر سطحی شیب دار ایجاد شده معماران برای رفع این مشکل در جلوی آن سکویی از سنگهای لاشه با ارتفاع ۴ الی ۴٫۵ متر ساخته و سپس مسجد را بر روی این سکوی سنگی بنا نموده اند. ایوان مسجد با ۶ ستون چوبی تقریبا مدور که بار سنگین سقف ایوان را به دوش میکشد نمای بسیار زیبایی به مسجد بخشیده . برای پوشاندن سقف ایوان از چوب های یک پارچه ای به طول ۵ متر استفاده شده نرده های چوبی ایوان نیز با طرحی ساده به عنوان حفاظ گذاشته شده است . این ایوان به عنوان مصلای تابستانی نیز مورد استفاده قرار گرفته . این مسجد بدلیل وجود دو مناره ی غربی شرقی آن از قدیم الایام به ” دومناره ” معروف شده مناره ها به گونه ای بنا شده اند که نیمی از آنها در داخل دیوارهای مسجد قرار گرفته و نیم دیگر بیرون است . برای ساخت انها در پی از سنگ و در بدنه از آجر استفاده شده مناره ها نیز که نماد و نشانه ی مسجدند و محلی برای دعوت همگان به حضور در پیشگاه الهی از دید معماران دور نمانده و آنان با کاشی های الوان معقلی وبا نقوش زیبای هندسی آن دو را آراسته اند .مناره شرقی از مناره غربی نیم متر بلندتر است . این دو در نوع و تعداد نقوش نیز با هم متفاوتند اما انتهای هردو با ۶ ستون استوانه ای ۱ متری به سقف مناره ها منتهی میشود . دیوارهای بیرونی مسجد با طاق نماهایی آجری تزئین شده در هر طاق نما تعدادی ” شمسه کلوک معقلی ” به طور ساده یا چهار لنگه به کار رفته که این نقوش با رنگهای سفید سیاه آبی و زرد بر زیبایی بنا افزوده و نقطه ی عطف دیوارها گشته . از دیگر عناصر تزئینی دیوارها سرو معقلی است که بر روی زمینه ی آجری با بافت ساده یا حصیری نقش بسته که این نقوش کار ” استاد علی اصفهانی ” است . بر سر در ورودی عبارت ” علی مدد ” با گره چینی و کاشی نقش شده شبستان مکان اصلی عبادت و جماعت در مسجد است . شبستان دو مناره مساحتی حدود ۱۲۰ متر مربع دارد و چون اکثر شبستان های مساجد منطقه بر چهار ستون تکیه داده این ستون های چوبی شبیه ستونهای ایوان بیرونیست . محراب نیز بافت قدیمی خود را که همان طاق هلالیست حفظ کرده. حوض خانه ی این مسجد در منتهی الیه ضلع جنوبی در پلانی مربع شکل و مجزا ازآن ساخته شده معماری این بخش در نوع خود بسیار جالب توجه است . برای روشنایی این فضا در اطراف گنبد روزنه های مدوری تعبیه شده که نور بیرون را به درون حوض تابانده و آب نیز چون آئینه ای نور را در فضای حوضخانه پخش میکند . کف این حوض خانه سنگ فرش زیبایی دارد و در چهار سوی حوض نیز چند عدد سنگ خارای میان تهی برای نشستن وضو گیرندگان تعبیه شده. آبرسانی حوض و آبریزگاهها در گذشته بدین صورت بوده که آب کاریز به وسیله ی جویهایی سنگی به داخل حوض سرازیر میشد . این آب از داخل حوض دوباره به وسیله ی جویهایی از آبریزگاهها عبور میکرد.از آنجا که اهالی محل ساخت مسجد را به ” شیخ حسن مولاناآباد ” نسبت می دهند معلوم میشود که مسجد در اواخر دوره ی “افشاریه و اوایل زندیه ” ساخته شده اما حوضخانه متعلق به ” دوره ی صفویه ” است.